Τις μέρες αυτές της εθνικής ανάτασης και των επετείων, τις μέρες αυτές της υπερβολής, οι μεγαλοστομίες περισσεύουν και η εκμετάλλευση των ιστορικών στιγμών απογειώνεται.

Η εξουσία παρουσιάζεται «εξαγνισμένη» και συγκινημένη στα μάτια του λαού, να μιλάει για ενότητα! Παρουσιάζει τον ηρωισμό του λαού κατά το παρελθόν, την αυταπάρνησή του, τον αγώνα του, ως τωρινή υποχρέωση συναίνεσης στην καταστροφική της πολιτική, επειδή τάχατες έτσι επιτάσσει το «εθνικό» συμφέρον!

Οι αγώνες όμως του λαού αποτελούν παρακαταθήκη αντίστασης στην πολιτική υποτέλειας και απώλειας της εθνικής μας κυριαρχίας, -που συμβαίνει σήμερα βάση των δανειακών συμβάσεων- και όχι της παθητικής αποδοχής της!

Οι φαιδρές εκκλήσεις για εθνική ομοψυχία, από αυτούς που καθημερινά συνυπογράφουν την καταστροφή της πατρίδας, αποτελούν μνημείο υποκρισίας και κοροϊδία για το λαό!

Αυτή η ομοψυχία στη χώρα μας είναι τόσο επιλεκτική και προβλέψιμη, που καταντάει παιχνίδι με σημαδεμένα «εθνικά» χαρτιά! Η καθεστωτική τάξη θυμάται την πατρίδα επετειακά, σε κάθε εθνική γιορτή, προσπαθώντας να καπηλευτεί τους αγώνες, τις ευαισθησίες, το θρησκευτικό συναίσθημα και τον πατριωτισμό του λαού.

Η ομοψυχία πρέπει να στηρίζεται στην ισονομία και τη δικαιοσύνη, στη δημοκρατία και στην ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών. 

Η ομοψυχία στις σοβαρές αστικές δημοκρατίες δε θεμελιώνεται με κενού περιεχομένου διακηρύξεις, αλλά με την ικανότητα των κυρίαρχων οικονομικά τάξεων, να ενσωματώνουν αντικρουόμενα ταξικά συμφέροντα, σε ένα συγκεκριμένο αξιακό πλαίσιο, γενικά αποδεκτών εννοιών και οραματισμών, που δομεί το συλλογικό «είμαστε» και τη σύνδεσή του, με τα ξεχωριστά ατομικά «είμαι». 

Αυτό συμβαίνει πάνω στη βάση μιας ελάχιστης κοινωνικής συμφωνίας για τα δικαιώματα, την εξουσία και τις υποχρεώσεις των συμβαλλόμενων μερών, που αντανακλά τους συσχετισμούς των οικονομικών, πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων κάθε φορά. Όταν η συμφωνία διαταραχθεί στα βασικά της σημεία, επέρχεται διάσπαση, ρήξη  και χάνεται η ελάχιστη ομοψυχία!

Η ομοψυχία δε μπορεί να στηριχτεί στις ενοχικές εκκλήσεις, ενός συστήματος, που έχει διαχωρίσει τον ελληνικό λαό διαχρονικά σε ημέτερους συνέταιρους και έτερους αποκλεισμένους. Δε μπορεί να στηριχτεί στα κροκοδείλια δάκρυα μιας πολιτικής ηγεσίας, που καλλιεργεί συστηματικά το διχασμό, μέσω της φτωχοποίησης και της εξαθλίωσης της κοινωνίας και της σπέκουλας πάνω στην ανιστόρητη θεωρία των δύο άκρων! 

Τώρα που και η πλειοψηφία των βολεμένων «στρατιωτών» του συστήματος υποφέρει, δε μπορεί να υπάρξει κοινός παρονομαστής, παρά μόνο προπαγάνδα άμυνας και κυνήγι μαγισσών, που επιτείνει το «πρόβλημα».

Το σαθρό πολιτικοοικονομικό σύμπλεγμα, που διαπλέκεται, μεταμορφώνεται μεταλλάσσεται, αλλά δεν απαλλάσσεται των ευθυνών του, δε μπορεί πια να στηριχτεί σε ηρωικές παρόλες, για κουράγιο και υποσχέσεις ανάκαμψης, που «πραγματώνονται» πάνω στο πτώμα των καταπιεσμένων και εκμεταλλευόμενων κοινωνικών τάξεων!

Η πατρίδα διαλύεται σήμερα, οικονομικά, κοινωνικά, θεσμικά, αξιακά, πολιτιστικά, ηθικά και αμφισβητείται η κυριαρχία της, από τις αποφάσεις των μνημονιακών κυβερνήσεων, που έχουν υποθηκεύσει και το μέλλον των επόμενων γενεών, δίχως καν να τις ρωτήσουν!

Είναι όμως το πρόβλημα της πατρίδας σήμερα η εθνική ομοψυχία ή μήπως είναι η γενική εθνική παράλυση; Μακάρι να υπήρχε έντονος, προωθητικός, ρηξικέλευθος διάλογος, μακάρι να υπήρχε σοβαρή ταξική διαπάλη και όχι συντεχνιακός πόλεμος. Γιατί η κυβέρνηση δε δρα με πατριωτικούς – εθνικούς όρους, αλλά με όρους συντεχνίας. Με όρους εκπροσώπησης των συμφερόντων των δανειστών και της διαπλεκόμενης πολιτικής και οικονομικής ολιγαρχίας.

Για το λόγο αυτό δε μπορεί να υπάρξει εθνική ομοψυχία! Η εθνική ομοψυχία εκφράζεται και από τη διάθεση καταβολής των φόρων, τη συμμετοχή στην εθνική υπόθεση και τη διάθεση υπακοής και αποδοχής της κρατικής αυθεντίας! Δηλαδή το να έχει πειστεί η συντριπτική πλειοψηφία του λαού, ότι το κράτος και η εξουσία, παλεύουν για τα συμφέροντά του και την ικανοποίηση βασικών κοινωνικών αναγκών.

Ποιο όμως είναι το συμφέρον και οι ανάγκες του λαού και με ποιο τρόπο αυτές εξυπηρετούνται σήμερα από το πολιτικό προσωπικό;

Ο λαός έχει ανάγκη από ισονομία, δικαιοσύνη, δημοκρατία, αξιοπρεπή εργασία, από υγεία, παιδεία, πολιτισμό, αθλητισμό, ασφάλιση, πρόνοια, να διασφαλίζεται η πρόσβασή του σε δημόσια κοινωνικά αγαθά όπως η ενέργεια, το νερό, να εξασφαλίζεται η προστασία και αειφορία του φυσικού περιβάλλοντος και των πλουτοπαραγωγικών πηγών.

Συμβαίνουν αυτά στην Ελλάδα; Όταν ο λαός βλέπει, ότι στον ιδιότυπο οικονομικό και πολιτικό πόλεμο που διεξάγεται, δεν υπάρχει καν διαπραγμάτευση, πώς να ενωθεί; Για ποιο στόχο;  Για ένα ομιχλώδες συλλογικό εθνικό όραμα, για ένα κουράγιο χωρίς αντίκρισμα; 

Για ένα συλλογικό εθνικό καθαρτικό μοιρολόι;
Οι καφετέριες, τα καφενεία είναι γεμάτα από τέτοια παρεΐστικα καθαρτήρια, είναι γεμάτα από τέτοια κοινωνικά φίλτρα και βαλβίδες συλλογικής και ατομικής αποσυμπίεσης.

Η κυβέρνηση ψηφίστηκε όμως για έναν άλλο λόγο. Ψηφίστηκε για να διαπραγματευτεί και όχι για να κάνει εκκλήσεις ομοψυχίας δίχως νόημα, στηριγμένες μόνο σε ψυχολογικά τρικ και συναισθηματική εξαπάτηση.

Το θέατρο αυτό του παραλόγου, η επίκληση κάθε τόσο των εθνικών συναισθημάτων του λαού, αποκρύπτει τη γύμνια των πατριωτικών και εθνικών πολιτικών.

Η μετανάστευση π.χ. των Ελλήνων νέων σήμερα κατά εκατοντάδες χιλιάδες -και όχι όπως ο κυβερνητικός φαρισαϊσμός προπαγανδίζει,  οι παράνομοι μετανάστες και οι πρόσφυγες,- αποτελεί μια τεράστια ωρολογιακή βόμβα στα θεμέλια της πατρίδας!

Οι εθνικά ομόψυχοι, τι λένε και τι κάνουν γι’ αυτό;
Κατά τα άλλα ζήτω η εθνική επέτειος του έπους του 1940!