Η κυρία, καθισμένη στο ηλεκτρικό – αναπηρικό αμαξίδιο περιμένει!


Τι άραγε; Τον/την ιδιοκτήτη/τρια του αυτοκινήτου; Την χαμένη ανθρωπιά μας; Την χαμένη κοινωνική ευαισθησία μας; Το τέλος του ωχαδερφισμού; Τι από όλα αυτά;


Το αυτοκίνητο σε ράμπα ΑΜΕΑ! Δεν είναι τίτλος βιβλίου. Είναι τίτλος "τιμής" για αρκετούς από τους «συνανθρώπους» μας. Και δεν ξέρω αν τα εισαγωγικά αρμόζουν στο «συν» ή στο «άνθρωπος». Γιατί πολύ απλά δεν μπορεί να χαρακτηριστεί «άνθρωπος», όποιος λειτουργεί με αυτό τον τρόπο, σε μια πόλη, που έτσι κι αλλιώς είναι εχθρική προς τα ΑΜΕΑ.


Η συνοδός απορεί. Με τι από όλα άραγε;
 
Μάλλον με την απάντηση που ενδεχομένως θα δώσει ο/η οδηγός του αυτοκινήτου.
 
"Δυο λεπτά το άφησα" !!!!!


Η ευαισθησία και η ανθρωπιά μας, τελικά, κοστίζουν «δύο λεπτά»!!!!!

Ευχαριστoύμε